Waar ligt de grens?


8

Zoals jullie allemaal al zo vaak hebben kunnen lezen komen mijn kinderen nogal eens bij doktoren, fysiotherapeuten, ergotherapeuten en ga zo maar door. Absoluut geen gevalletje “niet omdat het moet maar omdat het kan”. Nee, duidelijk een geval “gelukkig dat het kan want het moet”. Maar waar ligt de grens? Wanneer besluit je als ouders dat iets wel kan wachten of niet hoeft….enkel en alleen om je kind te beschermen tegen teveel witte jassen. 

Witte jassen angst

Gelukkig is er bij ons nog totaal geen sprake van, maar ik hoor het geregeld bij kinderen en ouders, die ik spreek in bijvoorbeeld het ziekenhuis: de witte jassen angst! Kinderen die, door alles wat ze hebben meegemaakt, bang zijn voor de dokter/zuster en ga zo maar door. De witte jas is als het ware een Pavlovreactie geworden voor deze kinderen. Jas ->pijn->angst->vluchtgedrag. Gelukkig hebben wij alleen maar hele positieve ervaringen met al onze behandelaars. Op Momambition heb ik daar laatst al over geschreven. Tot op heden gaan onze kinderen zingend het ziekenhuis in en uit, maar ik heb wel de angst dat dit een keer omslaat. 

Open en eerlijk

We hebben geleerd dat we open en eerlijk moeten zijn naar de kinderen toe. Over wat er gebeurt en vooral ook waarom het gebeurt. Onwetendheid maakt ze angstig, maar ook daar ligt een grens; teveel informatie maakt ze ook bang. Eerder schreef ik daar al over in mijn blog “Been there done that“. We hebben ervaren dat het belangrijk is om hier de balans in te vinden, dat geeft ze het gevoel dat ze de controle hebben. Gelukkig hebben we bijna altijd dezelfde gezichten, want daar hebben ze wel moeite mee heb ik gemerkt. Als er ineens een andere/nieuwe arts is, dan kruipen ze in hun schulp. 

De juiste planning

Gisteren vroeg de juf van Roos aan mij of ik alle data, dat Roos afwezig is, op een briefje wil schrijven. Het zijn er nogal veel op het moment. Toen ik daar mee bezig was, merkte ik dat ik bijna begon te huilen. Daar ligt dus de grens! Ik schrok namelijk. Ik schrok van de waslijst aan bezoeken die er de komende drie weken gepland staan voor mijn meisje. Maar liefst 7 afspraken stonden er in mijn agenda. De kinderarts, het buikteam, de orthopeed, de audioloog…twee keer, de fysiotherapeut, de podotherapeut …. Absoluut niet de juiste planning dus. 



Mijn keel kneep dicht omdat ik door die data het gevoel kreeg dat ik een verschrikkelijk ziek kind heb  en dat is totaal niet zo. Het is een meisje dat, onder andere door haar vroeggeboorte,  wat (rest)problemen heeft in longen, buik, oren en volgens de laatste berichten misschien toch ook nog/weer in haar heupen, maar  het is vooral een mooi, lief en zorgzaam meisje.  Maar goed, voor de probleempjes moet wel worden gezorgd. Omdat je aan Roos, net als aan Pim, niets ziet, zorgt dat nogal eens voor onbegrip uit onze omgeving, wat het voor de kinderen zelf alleen maar lastiger maakt.  

Gevoelig meisje

Roos is een meisje die niet het gevoel moet krijgen dat er iets niet goed aan haar is omdat ze steeds maar weer naar iemand toe moet. Een meisje die al zo gevoelig is voor alles wat er gebeurt, dat wij haar als ouders moeten beschermen tegen to much onderzoeken tegelijkertijd. Dat het nodig is, dat weten we, maar plannen is ook een ding.  Dus toen de tranen gedroogd waren heb ik mijn moederinstinct gevolgd, de telefoon gepakt en een aantal afspraken verschoven. Spreiden is het sleutelwoord in dit verhaal!! 

liefs-annemarel
8