Me-time


15

Ik open de voordeur en hoor….niks….sssttt…niks….echt niet? Nee….niks…..

Vrijheid

Sinds kort zijn we weer gestart om kleine Pim naar de kinderopvang te doen. Na onze eerste poging in januari, die helaas uitliep op een ‘uren krijsend-tot gal toe aan spugend-niet meer slapend-‘benenklemmend’-ik ga echt niet meer op de fiets-fiasco’ hadden we onze pogingen even een halt toe geroepen. In overleg met  de opvang hebben we een plan kunnen maken om Pim goed te laten wennen. Dat betekende in de praktijk een pauze van ongeveer een maand, om daarna korte momenten en vaak, heel vaak te gaan. Nu dat verrassend goed gaat, gaan we de uren uitbreiden om uiteindelijk weer op zijn oude moment terug te komen…. één ochtend in de week. Nu hoor ik sommige mensen bijna denken…al die moeite voor die ene morgen??? Maar voor mij betekent dat vrijheid….nee V R I J H E I D! 

Begrijp me niet verkeerd, ik houd zielsveel van mijn kinderen. Teveel volgens sommigen, al ben ik van mening dat dat niet kan. Maar goed, ik ben super gek op ze en heb heel ze graag bij me, maar ik ben naast mama ook Annemarel. Dat durf ik inmiddels wel hardop te zeggen, zonder bang te zijn gelyncht te worden. Vaak genoeg heb ik commentaar gekregen als ik dit ‘probleem’ naar voren bracht…. ik heb hier toch zelf voor gekozen? Ik wou toch zo graag kinderen dat ik er alles, maar dan ook alles, voor over had….. nou dan moet ik nu niet klagen! En daar ben ik het ook wel deels mee eens, alleen is even klagen soms heerlijk, zonder dat iemand daar gelijk een positieve draai aan wil geven, me pessimistisch/negatief noemt of er overheen praat. Gewoon even lekker je gal spugen lucht soms op. Dat raad ik iedereen aan. Bovendien is gebleken dat klagen gezonder is dan altijd maar de schijn hoog te houden. De frustraties die daarbij namelijk worden opgekropt zijn slecht voor je gezondheid.  Ook is ontdekt dat klagen an sich niets zegt over het wel of niet gelukkig zijn van mensen. De inhoud (te lange rij bij de kassa, een file, gemorste koffievlek of ernstigere zaken als verlies en verdriet) daarentegen wel. 

De Australische moeder Amy-Lee heeft laatst in een openhartig pleidooi op Facebook verteld hoe het mama zijn haar soms zwaar valt. Naast bergen kritiek kreeg ze een een vracht aan steun. Zoveel zelfs dat ze nu een eigen ‘mama-klaag-groep’ op Facebook is gestart. Het betekent namelijk niet dat ze niet van haar zoontje houdt, maar wel dat ze soms even haar ei kwijt moet. En weet je, eigenlijk is dit net zoals ik al eerder schreef in ‘reality check 5.0’, dat is haar realiteit, haar leven, haar kind. Dus wie zijn wij om daar over te oordelen? Als je het to much vindt, dan laat je het toch lekker links liggen, lees je het niet en ga je het al helemaal niet becommentariëren. 

Me-time

 Ik merk, nu ik ietsje meer vrijheid krijg, dat ik intens kan genieten van die kleine momentjes alleen, helemaal ALLEEN. Me-time dus. Niemand om me heen (nou ja, behalve Doezel), even mijn eigen gang gaan, lezen zonder iemand die tussen mij en mijn boek kruipt, een serie kijken die ik zo heb gemist, in de auto stappen zonder kind, luiertas, oeps knuffel vergeten, waar is je beker?????….En plassen met de wc deur dicht en geen kind op schoot! Hoera! Maar ik merk ook dat ik intenser geniet van kusjes in mijn nek of armpjes om mijn been als ze er wel zijn. Zonder dat er soms in mijn achterhoofd een klein stemmetje zijn frustratie uit. 



Vijf en half jaar zijn naast geweldig en intens genieten van onze kinderen, ook zwaar en rumoerig geweest. Met heel veel ziekte, veel, heel veel gehuil, heel, heel, heel weinig slaap en heel weinig tijd voor ons als stel of mij alleen. Natuurlijk weet ik heus dat het nog veel erger had gekund, daar heb ik al eerder over geschreven. Maar ook in dit geval, ff mijn gal spugen lucht op en in mijn geval is dat toevallig op ‘papier’. Want hoewel we met alle liefde van de wereld (tot de🌛 en weer terug) de afgelopen jaren als gezin hebben geleefd en ontzettend genoten hebben, is en was dat soms ook heel erg heavy. We hebben namelijk nogal een ‘bumpy road’ gehad…

Bovendien zijn we zijn meer dan alleen papa en mama (ook al staat dat natuurlijk op nummer 1) en geloof me. Ik ben een leukere mama en een lievere vrouw als ik ook tijd heb voor mijzelf of voor ons als stel. En dan bedoel ik niet de tijd dat iedereen, inclusief kat, slaapt en ik nog in bed lig na te denken en te schrijven. Nee dan bedoel ik tijd dat ik mijn dingetje kan doen, dat ik met een grote kop thee in het zonnetje kan zitten terwijl ik rustig de zakjes van de moestuinzaadjes lees,  zonder dat iemand ze al open scheurt en uitstrooit over het gras, dat ik dus de voordeur open kan doen en alleen maar stilte hoor…of dat ik samen met mijn lief een goed gesprek kan voeren, onder het genot van een hapje en een drankje, en dat ik dan niet, na tien minuten naar zijn of mijn eigen gesnurk luister… nee echt tijd voor mij en wij!

Want weet je….als ze dan thuis komen uit school, de kinderopvang, zijn werk….. dan heb ik liefde ten over om te geven en te delen! Ik geloof dat dát me een fijne mama én een lievere vrouw maakt!

❤ I luv u xoxoxo ❤


foto: Carine Eshuis fotografie

15