Lief mannetje


33

Terwijl ik dit schrijf (op mijn mobieltje, met één hand) schommel ik rustig in de schommelstoel die naast je bedje staat. Ik probeer zo weinig mogelijk te bewegen. Elke beweging die ik zelf maak laat je schrikken, de schommelingen van de stoel maken je juist rustig

Je slaapt, maar ik kan je niet wegleggen, je handjes klampen zich aan mijn badjas vast. Is dat angst? Je bent inmiddels oud genoeg om te snappen dat dit gevoel, deze benauwdheid, niet klopt, maar aan de andere kant weet je, zoals je kinder-longarts altijd zegt, niet beter.

Het gepiep van je longetjes blijft me na 1,5 jaar nog door merg en been gaan. Onder mijn handen voel ik dat je intrekt en voel ik het slijm heen en weer gaan. Maar ook wij weten inmiddels niet beter.
Sinds je drie maanden bent zijn jouw longen één van onze grootste zorgen:

RS-virus

Levensloos had ik je in september 2015 in mijn armen. Je armen en benen als een lappenpop omlaag, je lippen blauw, je ogen gesloten. Mijn bekende ‘knop’ ging om, geen paniek, geen stress maar handelen! Zorgen dat je gaat huilen, als je maar huilt, dan adem je, als je maar huilt, dan komt alles goed. En het lukte….

Als je daarna in het ziekenhuis wordt opgenomen blijk je een dubbele longontsteking (complicatie van RS) te hebben. Hoe erg hebben we ons verkeken op deze ‘verkoudheid’. Ook blijkt dat je longen altijd al minder ontwikkeld zijn geweest. Kwartjes vallen op hun plek. Weken lig je aan het zuurstof, ga je door een heel diep dal (en wij met je) en uiteindelijk knok je je terug naar papa, mama en je grote zus.



Sinds die tijd blijf je knokken. Mensen zien vaak niet hoe hard je lijfje de hele dag werkt. Je bent zo’n vrolijk mannetje, je straalt, je lacht, je danst door je leventje…zolang papa of mama maar in de buurt zijn. Die veiligheid heb je zo hard nodig. Dat je pas met 10 maand begon met rollen omdat je eerder alle energie nodig had om te ademen, zegt ons genoeg…

Vanmorgen zie ik je genieten met papa en Roos in de sneeuw…ik zie je ravotten, je eerste sneeuwpop bouwen, lachen op de slee, maar als papa je naar binnen brengt heb je het erg zwaar. Zelfs ík had het niet gezien achter het glas. Maar na een x-aantal pufjes val je uitgeput in slaap.

Bagitaliseren

Mensen zien niet dat je op slechte dagen wel 30 pufjes krijgt ..op goede dagen ‘maar’ 8 tot 11.. Dat je altijd je antibiotica, altijd alle andere medicijnen nodig hebt….

Soms is dat lastig voor ons als ouders, het voelt voor ons als bagitaliseren (ook al is het vast goed bedoeld)… “ach het is zo’n Hollands welvaren”, “hij lacht toch altijd”, “hij ziet er nu niet benauwd uit” en misschien wel de ergste: “kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen” (yeah sure).

Dus lieve Pim, laat alle andere mensen dan maar vooral genieten van je prachtige koppie en je stralende lach, zoals je ons ook altijd laat stralen… Want zoals met zoveel zorgen: je snapt ze pas als je ze zelf ervaart…

Luv u

How do you spell love

You don’t spell it, you feel it!

Pooh

Lees ook eens de blog van Miryam waar de symptomen van benauwdheid top beschreven staan!

33