Jaloezie tussen je kinderen…logisch of not done?


14

“Mammie”, vroeg Roos toen Pim ruim een week oud was, “ik vind hem heel erg lief hoor, maar wanneer neemt de zuster hem weer mee? Dan zijn we weer met z’n drieën”. Duidelijk een gevalletje jaloers. Maar jaloezie tussen je kinderen… is dat nou logisch of not done?

Ineens is er een broertje bij

Hoewel ik (combinatie van hormonenbom/kraamtranen/slapeloze nachten) erg verdrietig was om haar vraag (off-record: dit heb ik haar niet laten merken…hoop ik), snapte ik heel erg goed waar haar vraag vandaan kwam. Roos was bijna 4 toen Pim geboren werd. Drie jaar, 9 maand en 10 dagen om precies te zijn. In ieder geval al een hele tijd alleen met haar ouders en op handen gedragen als een prinsesje. Maar de laatste 6 maanden van mijn zwangerschap waren voor Roos, net als voor Alex en mij, heel heftig. Als je als driejarige ineens naast het bed van je moeder speelt, je elke werkdag moet worden opgevangen omdat mama niet voor je kan zorgen en papa moet werken, als je ’s morgens niet weet of je moeder thuis is of weer in het ziekenhuis ligt, als je de spanning en angst van mensen om je heen voelt…..dan hakt dat er allemaal behoorlijk in voor een klein krummeltje.  Als mama en papa dan ineens opgelucht zijn en mama uit dat nare bed is, dan wil je je oude situatie terug, maar is er ineens een broertje bij. 

Jaloezie onder kinderen

Hoewel het voor ons als ouders soms erg lastig is als één van je kinderen jaloers is op de andere(n), is jaloezie een gezonde emotie die net als blijdschap, woede, verdriet bij het leven horen en dus geleerd moeten worden door kinderen. Je zoon of dochter moet leren omgaan met deze uitermate onprettige gevoelens en het een plekje leren geven. Een gezond proces dus en helemaal niet erg. Het is ook niet verkeerd om het te benoemen: “Ik snap dat je het heel erg vervelend vindt dat je broertje nu even mag kiezen welk spelletje we spelen. Maar als dit spelletje voorbij is ben jij aan de beurt”. 

Kinderen kunnen verschillend reageren in jaloerse situaties. De een trekt zich juist terug, terwijl de ander zichzelf totaal overschreeuwt door te gaan gillen of slaan. Sommige kinderen zoeken met opzet de grenzen op om toch aandacht te krijgen. Negatieve aandacht is tenslotte ook aandacht. Hoe minder zelfvertrouwen een kind heeft, hoe eerder het last heeft van jaloezie. Logisch, want als je niet sterk in je schoenen staat, twijfel je aan alles om je heen en dus ook aan de liefde of eerlijkheid van je omgeving. 

Hoe helpt je je jaloerse kind

In het geval van een nieuw broertje of zusje is het verstandig om je kind(eren) voor te bereiden op de komst van de baby. Praat erover, vertel wat er gaat gebeuren. Probeer zelfs in de kraamweek al duidelijk de tijd te verdelen en bespreek dit ook met je kraamhulp. Onze kraamhulp zei bij de intake gelijk; “Elke dag ga ik ongeveer een uurtje iets leuks met Roos doen, ook zij heeft recht op mijn aandacht”. Wat ik de beste tip ooit vond was dat je de baby, op het moment dat de broertje(s) en/of zusje(s) kennismaken met hun nieuwe familielid, niet op je arm moet houden, maar in zijn wiegje moet leggen. Op deze manier kan je als moeder samen gaan kijken en kennismaken. De baby vormt zo niet gelijk een ‘bedreiging’.



Bespreek met je kind wat hij of zij voelt. Dit is natuurlijk wel leeftijdsafhankelijk. Met een peuter praat je anders dan met een kleuter. Maar het benoemen van emoties opent voor je kind(eren) de mogelijkheid om erover te praten. Het geeft ze het gevoel dat ze serieus genomen worden. 

Straf het kind niet voor zijn gevoel maar accepteer het en zoek samen naar een oplossing. Vaak gaat dit samen met het benoemen van het gevoel. Agressief gedrag hoeft niet getolereerd te worden, maar hoe bozer je in deze situatie wordt, hoe meer je je kind het gevoel geeft dat hij achtergesteld wordt. 

Opnieuw jaloers

De afgelopen twee jaar ging het eigenlijk, met kleine ups en downs best goed. Soms was Roos jaloers op Pim. Soms was Pim jaloers op Roos. Aandacht van papa en mama is hier toch wel de voornaamste reden om jaloers te zijn: wie mag op schoot (lang leve een brede schoot, plek voor twee!), wie mag het boekje kiezen, alweer….enfin, jullie snappen het wel. Maar de laatste tijd gaat het weer een stuk minder. Vooral Roos heeft erg veel moeite met de aandacht die Pim krijgt (en opeist). Toen hij vorige week ook nog werd opgenomen in het ziekenhuis en daar nog steeds flink door kwakkelt barstte de bom: Het is altijd Pim die… vul maar in, alles kan op die plek staan. Het kwam er in ieder geval op neer dat Roos zelf heel duidelijk aangaf graag wat meer qualitiytime met papa en/of mama te willen. Daar zijn we nu weer heel bewust mee bezig. Even een spelletje met mama, vanmiddag even naar het bos met papa. Niet altijd even makkelijk om tijd voor te maken, maar nu we hier weer aandacht aan besteden is er ook weer meer rust en harmonie. 

IMG-20170617-WA0022-1024x576


Is er bij jou thuis sprake van jaloezie tussen je kinderen?

liefs-annemarel
14