Hokjesgeest…gevoed door de maatschappij


9

Twee frustratiemomenten in een paar dagen…misschien ligt het aan mij, ben ik te nieuwerwets? Maar in ieder geval ging het keer op keer mijn idee van gezond opvoeden voorbij…

Frustratiemoment één…

Afgelopen week kocht ik een cadeaukaart bij Intertoys. Op zich niets bijzonders, tot de vrouw achter de kassa vroeg of het voor een jongen of meisje was. Op zich ook nog niets bijzonders….toch? Maar toen ik zei dat het voor een meisje was zei ze: ” Oke, dan doe ik hem in een roze verpakking”

“Waarom?”, vroeg ik, “welke kleuren heb je nog meer?” 

“We hebben roze, geel en blauw,” antwoordde ze,” en de roze is voor meisjes”.

“Waarom?”,vroeg ik weer

“Nou omdat het roze is en het is voor een meisje,” antwoordde de vrouw ietwat geïrriteerd

“Maar waarom is roze voor een meisje”, vroeg ik nogmaals….

“Sorry hoor mevrouw, roze is nou eenmaal voor meisjes, blauw is voor jongens. Zo is het nou eenmaal”…

“En de gele dan?”….

Hoe dan ook? Noem het recalcitrant, noem het stoken, noem me gewoon de meest irritante klant van de dag* (week/maand/jaar – doorhalen wat niet van toepassing is) maar ik kan me daar dus gewoon blauw (of geel, of roze) aan ergeren en ik móet daar dan tegenin gaan. Gevalletje gebrekkige impulsbeheersing. Sorry! Maar mijn dochter zou namelijk niet gelijk voor roze kiezen… ze vindt blauw veel mooier. 

Frustratiemoment twee…

Een dag later was ik voor mijn dochter bij de apotheek. De kinderarts had haar een nieuwe voorzetkamer voor haar inhalator voorgeschreven. Elk jaar mag ze een nieuwe uitzoeken. Vorig jaar was het een blauwe (de apotheek kon op dat moment ook geen andere leveren, maar ze vond hem prachtig). Dit jaar mocht ze kiezen. Blauw, groen of roze. Ik hoefde de vraag niet te stellen om het antwoord te weten. Groen is namelijk haar lievelingskleur, dus ik durfde er heel wat op te verwedden dat ze die kleur zou uitzoeken. En… 10 punten voor mama! Green it is! 

“Ze wil graag de groene”, zei ik tegen de apothekersassistente. “Die is voor jongens”, was het antwoord. Say what? Eeeuh… dat hoorde ik vast niet goed … toch? Roos deed inmiddels een goede poging haar tranen binnen te houden. Kleine meisje – grote oren, want hoewel het leek alsof ze zat te spelen stond ze in een splitseconde naast me. 



“Waarom?”, vroeg ik (gaan we weer).

“Omdat hij ‘ boyz’ heet…”. 

Tja, daar kon ik haar geen ongelijk in geven. Maar dan nog. Waarom? Waarom heet de groene ‘boyz’ en de roze ‘girlz. De blauwe is naamloos…is die dan voor onzijdige kindjes?

IMAG3071-768x1024

Hokjesgeest

 Ik zal jullie de rest van de discussie besparen… maar ik kan het echt niet snappen (of wil het echt niet snappen). Waarom koppelt de maatschappij kleuren aan een geslacht? Waarom denken we in hokjes. Waarom wordt de hokjesgeest door iedereen gevoed? Waarom moeten meisjes roze leuk vinden en jongens blauw? Dat is enkel en alleen omdat dat door ouders, grootouders en anderen gevoed wordt. Als we vanaf nu alle “meisjesspullen’ (als die al bestaan) blauw zouden maken en alle ‘jongensspullen (idem)’ roze, dan zou binnen no time alles omgedraaid zijn en proppen we onze kinderen in een ander hokje. 

Mijn moedergevoel heeft me altijd gezegd dat mijn kinderen zelf mogen kiezen wat ze mooi vinden. Wij vinden dat ze zelf mogen ontdekken waar hun interesses, voorkeuren en smaak liggen. Wie zijn wij om te bepalen dat Roos roze mooi moeten vinden en Pim blauw. Als het toevallig zo zou zijn, prima! Maar als Pim straks gek is op roze…. net zo prima! Ik schreef hier al eerder een blog over (lees hier: Genderneutraal). Maar ik merk wel , dat het heel lastig is als je daar alleen in staat als ouders. Hoe fijn zou het zijn, als alle kindjes zelf zouden mogen kiezen wat ze mooi vinden?!

Hoe staan jullie hier in? 

annemarel
9