Gerammel in het kippenhok


17

Terwijl ik onder de douche sta, schrijf ik met mijn vinger de namen van de kinderen op de glazen douchewand. Niets bijzonders . Ik teken wel vaker poppetjes, bloemetjes en andere simpele figuurtjes terwijl ik de warme stralen op mijn rug voel. Toen ik zwanger was, heb ik ook elke keer namen op de wand geschreven. Gewoon, om te kijken of het wel echt matchte, goed gecombineerd kon worden met onze achternaam en gewoon, omdat het kon!

Maar vanmorgen betrap ik mezelf er op dat ik niet alleen de namen van onze kinderen er op schreef… ik schreef verder…nog een jongensnaam en nog één, hé dat is een leuke meisjesnaam. Die past goed bij Roos en Pim! Ook die schreef ik met mijn vinger op het glas. Vijf namen zag ik voor me. Allemaal kort en stoer, allemaal passend…. (als ik niet onder de douche stond had ik er een fotootje van gemaakt)

Die namen heb ik niet voor niets geschreven en nee hoor, ik ben ab-so-luut niet zwanger. Verre van zelfs. Dat is namelijk niet meer mogelijk..nooit meer. Zelfs als het wel mogelijk zou zijn, zou het een no go zijn. Zoals jullie wel vaker hebben kunnen lezen willen ze er namelijk niet in, ze willen niet blijven zitten en ze willen er niet normaal uit. Bovendien…als ze er eenmaal zijn….. Er wordt in ons gezin dus geen enkel risico meer genomen. We zijn compleet én dankbaar voor twee geweldige kinderen 💖

Maar toch… niet voor niets dus die namen, want het rammelt! Mijn kippenhok is van de leg. Mijn eitjes (en die heb ik in heeeeeeeeeeeeeeele grote getale door de hormoonafwijking die ik heb) klotsen als gekken tegen elkaar. Ik voel ze bijna beieren in mijn buik. Ik weet zo goed dat het niet meer kan én dat we super dankbaar moeten zijn dat we de kinderen nog bij ons hebben. Ik besef me ook maar al te goed dat het een wonder is dat ik nog dat kan doen wat ik nu doe, maar goed. Emotie is ook een dingetje hè en het in toom houden van die emoties is niet mijn sterkste kant trouwens, maar dat terzijde.

Ik merk gewoon dat ik, nu Pim heel veel dingen ‘voor het laatst’ of ‘voor het eerst’ doet, die momentjes niet nog een keer mee ga maken. Tenminste, niet van mijn eigen kinderen. Zondag deed Pim voor het eerst een plasje op het potje! Eureka! ‘Kodakmoment’ (nee sorry,  die deel ik hier niet). Maar dat gevoel van trots is zo intens, dat je het eigenlijk vast wilt houden, wilt koesteren en nog een keer wilt voelen. Volgende week wordt hij twee, ook zo’n dingetje. Ik bedoel; ‘Halloooo tijd, waar ben je gebleven???’. Waar was ik toen jij voorbij vloog? Het echte ieniminie is er nu gewoon af. Maar ook al die eerste woordjes, de succeservaring als hij voor het eerst tegen de glijbaan opklimt en ga zo maar door.



IMG_20170529_111518

Natuurlijk weet ik wel dat elke leeftijd zijn charmes heeft, dat ook daar bijzondere momenten zijn, momenten van onmetelijke trots. Zoals wanneer ik Roos naast Alex naar de stad zie fietsen. Niet achterop, nee, naast! Super stoer. Maar ook dat ze deze week voor het eerst ’s nachts zelf naar de WC ging én weer terug naar bed ging (SAY WHAT?) Ja echt, na bijna zes jaar een enorm Eureka moment.

Maar toch, zo’n klein minimensje in je voelen, die eerste aanblik op die prachtige kraaloogjes als ze hun ogen openen, de eerste lach, de eerste stapjes…. Echt geloof me, als er nu iemand naast me zou zitten, zou hij gehoorbescherming moeten dragen. Mijn eierstokken doen bijna pijn als ik dit schrijf.

Duzzz….Annemarel…Back to earth please. Voeten op de grond, eierstokken in het gareel en blik op vooruit. We genieten volop van wat we hebben en gaan de nieuwe succeservaringen koesteren. En de periodes die we afsluiten? Daar kijken we vol liefde op terug!

liefs-annemarel
17