Aquamix: van haat naar liefde?


15

Afgelopen woensdag trok ik voor het eerst in jaren weer eens een badpak aan …..

Oké..terwijl ik dit schrijf zit ik letterlijk in de kleedkamer van het zwembad op Het Roessingh. Voor de niet-Enschedeërs onder ons: Het Roessingh is het revalidatiecentrum bij ons in de stad. Een aantal weken geleden was ik zo stoer om me op te geven voor Aquamix. Een hele opgave voor iemand die werkelijk een bloedhekel aan zwemmen heeft (understatement: ik háát zwemmen), maar met oog op de toekomst moet en wil ik bewegen. Aquamix dus. Een mix van aquajoggen, zwemmen en andere bewegingen in het water voor mensen met een beperking -> Ik zei de gek. Vandaag mag ik starten…..duzzzz

Zoals altijd ben ik veel te vroeg. In de hokjes naast me zit de bejaardensociëteit.. tenminste… dat is mijn aanname. Het gesprek gaat eerst over incontinentiemateriaal en waar je dat het beste aan kan schaffen, daarna over het wel/niet verhuizen naar het verzorgingstehuis en als laatste over hun overgewicht. Kijk nu word ik wakker. Daar pas ik wel tussen!

Het voordeel van de kleedkamers hier is dat ze ontzettend ruim zijn. Als ik het zou kunnen, zou ik er een dansje kunnen doen. Een walsje bijvoorbeeld zou prima passen. Niet dat het helpt om me comfortabeler te voelen in mijn badpak, maar ach, voor een beelddenker als ik, is dat wel een leuke afleiding.

IMAG1936-1024x768

Het valt me op dat ik geen drempelvrees heb. Nu is het wel zo dat ik hier al ontelbare keren heb gesport en gezwommen (en ontelbare keren weer ben gestopt), dus ik weet wel waar ik aan toe ben en kan inschatten wat ik zo ga verwachten. Altijd goed voor een controlfreak.

Als ik bij het zwembad aankom word ik gelijk naar de tillift gedirigeerd. Snel geef ik aan dat dat ab-so-luut niet nodig is en duik behendig het water in. Oké, dat is een leugen, maar het klinkt zo stoer. Als ik dat namelijk had gedaan had ik gelijk een hoge dwarslaesie. Het bad is tijdens de wisseling van les maar één meter diep. Bovendien kan ik niet eens duiken! De waarheid is dus iets minder spannend: Met enige moeite kruip ik (sorry voor de beelddenkers onder ons) in mijn badpak over het randje en ga netjes via het trappetje het water in. Heerlijk! Bam! 31.5 graden. Dat voelt toch niet slecht!



De martelwerktuigen die op de kant van het bad liggen doen me denken aan die ‘gewichtdingen’ die je altijd ziet bij de spiegel in de sportschool. Daar waar de krachtpatsers staan zeg maar. Als ik er twee in mijn handen krijg ontdek ik dat ze net zo zwaar zijn. Oké…weer gejokt. Geen idee namelijk hoe zwaar die dingen in de sportschool zijn, maar gegarandeerd zó zwaar! Dat kan niet anders.

Voor diegene die nu denken dat ik zó verslaafd aan mijn telefoon ben dat ik zelfs in het zwembad nog doorblog. Sorry (not so sorry)…ik zit inmiddels thuis op de bank mijn verhaal verder te schrijven en ik heb nu al spierpijn!

Als we een kwartier bezig zijn ben ik zó blij dat deze les maar dertig minuten duurt. Ik voel spiergroepen waarvan ik niet meer wist dat ik ze had en die behoorlijk boos zijn dat ze onder hun steen vandaan zijn getrokken. Een uurtje fitness is er niets bij! Ik ben blij dat ik de laatste paar minuten mag uitdobberen! Heerlijk in dat warme water! 

Als ik na de les mijzelf uit het water hijs en van de juf een koekje krijg (wat er af gaat moet er tenslotte ook weer aan🙈), begeef ik me voldaan naar de kleedkamer. Want eerlijk…heel heel heel eerlijk. Zo erg was het niet én stiekem , heel stiekem, vond ik het best wel  erg leuk. Op naar de volgende les!

liefs-annemarel


15